Werknemers verdienen respect!

De nationale staking van 13 februari 2019 passeerde niet ongezien in onze provincie. Honderden militanten en sympathisanten legden het werk neer en hielden de bedrijfsdeuren gesloten uit protest tegen de onwil van de werkgeversfederaties en bedrijfsleiders om de koek van de winsten eerlijk te delen met de werknemers. Een maximale loonsverhoging van 0,8% uitgesmeerd over de komende twee jaar kan maar op weinig begrip rekenen. Naast de koopkracht schorten er ook nog wel andere zaken op de werkvloer, zo blijkt.

Flexibiliteit

“Koopkracht is één zaak maar er wordt zoveel van het personeel gevraagd: de werkdruk is ongelooflijk hoog, al die flexibiliteit die geëist wordt … sommige diensten draaien zovele overuren dat het niet meer normaal is, zieken worden niet onmiddellijk vervangen want de collega’s zullen het wel opvangen, er wordt met heel wat deeltijdse contracten gewerkt die dan zo flexibel mogelijk ingezet worden, de berg administratie die overal bij komt kijken, de toenemende agressie … “ Dat krijgen we te horen aan het stakingspiket bij de campus Virga Jesse in Hasselt waar delegees Malek Aghmamalek (bewaking), Luc Tomsin (spoed) en Kim Wintmolders (neurologie) post vatten.

Druk van alle kanten 

Kortom: het globale plaatje past niet meer in elkaar. De druk komt van alle kanten: de werkgever, de overheid, de patiënten … allemaal hebben ze hun verwachtingen. “En toch doet het personeel het maar elke dag want wij werken met mensen. Elke dag opnieuw doet ons personeel alles wat in hun macht ligt om onze patiënten goed te verzorgen,” aldus Kim.

Knopen

Je moet het fysiek en mentaal maar allemaal volhouden tot je 67 jaar! De verstrengde maatregelen die werden genomen over het tijdskrediet en de landingsbanen vallen dan ook zwaar. Om nog te zwijgen van het getalm in het dossier van de zware beroepen. “Zolang daarin interprofessioneel geen knopen worden doorgehakt, blijft iedereen naar elkaar kijken,” zegt ook delegee Rita Vandebroek (statutair). “Binnen de openbare diensten zijn er wel afspraken gemaakt over die zware beroepen maar zolang er in de privé niets beweegt, wordt er ook voor ons niets toegepast. Iedereen zit erbij en kijkt ernaar.” Ook de koopkracht is voor de openbare diensten een motivatie om zich aan te sluiten bij de algemene staking. “Onze lonen zijn niet meer verhoogd sinds 1993. Samen met de constante dreiging dat onze pensioenen niet meer uitbetaald gaan kunnen worden, maakt dat ook in onze sector de werknemers zich terecht zorgen maken.”

Koopkracht

Over die koopkracht vloeide ondertussen heel wat inkt. Feit blijft dat voor vele werknemers een maximale loonnorm van 0,8% belachelijk is. “De 1,5% die het ACV naar voor schuift, lijkt ons meer dan aanvaardbaar,” zegt hoofddelegee Stefan Hendrikx van Aperam in Genk. Het staalbedrijf zette de voorbije jaren een mooi resultaat neer. Toen Aperam als onderdeel van ArcelorMittal eind januari 2011 apart naar de beurs trok, sleepte het bedrijf 1/20ste van de miljarden schuldenberg met zich mee. Deze werd weggewerkt en de aandeelhouders kunnen ondertussen rekenen op een mooi dividend. “De werknemers die aan de basis staan van dit resultaat mogen dan toch ook een deel van de koek verwachten, niet?”

IPA

In een bedrijf als Aperam is er ook de mogelijkheid om aan de bedrijfstafel het één en ander te regelen. “Werknemers zitten niet te wachten op de zoveelste cheque. Ook willen we niet alle hoop leggen bij instrumenten als cao 90, die resultaatsgebonden zijn en dus geen zekerheid inhouden. Laten we bovendien niet vergeten dat de saus die je hierdoor eventueel bij de vis krijgt, niet meetelt voor de berekening van het vakantiegeld, pensioen, werkloosheidsuitkeringen … Wij willen dan ook maximaal inzetten op een bruto-loonsverhoging en daarvoor hebben we een fatsoenlijk interprofessioneel akkoord (ipa) nodig,” aldus Stefan.