Waar zijn al die jobs om mij te re-integreren?

Re-integratie langdurig zieken
De maatregel om langdurig zieken te re-integreren, trad amper in voege of daar zijn de sancties. Even nog werd de schijn hoog gehouden dat er een beleid van vrijwilligheid en aanmoediging zou worden gevoerd, maar de maskers in de regering Michel vielen vlug af. Er komen sancties, zowel voor onwillige zieke werknemers als voor dwarsliggende werkgevers. Maar wat als je al jaar en dag gere-integreerd wil worden, maar niemand op je zit te wachten? Een knieprothese en al wat leeftijd op de teller maakten het Bart* de afgelopen jaren alvast niet gemakkelijk.

Knieprothese

“Ik ben een heel zelfstandig persoon,” steekt Bart van wal. “Ik ben gewend mijn plan te trekken en alles zelf te doen. Ik ben de betutteling dan ook beu.” Tien jaar geleden liep Bart een kniekwetsuur op met een jaar revalidatie tot gevolg. Zijn toenmalige werkgever sloot ondertussen de deuren, maar Bart vond weer werk in de tuinbouw. Opnieuw vond het ongeluk hem. Bij een auto-ongeval ging de knie van Bart er helemaal aan, ditmaal met een knieprothese tot gevolg.

Mokerslag

“De frustratie begint al bij de onwil van de verzekeringen om je verder te helpen. Uiteindelijk willen ze zo goedkoop mogelijk van je af zijn. Daar hou je al geen goed gevoel aan over,” stelt Bart. Maar de mokerslag kwam bij het besef dat Bart zijn huidige job niet meer zou kunnen blijven uitvoeren. “Ik heb altijd in de zware beroepen gewerkt, maar mijn knie laat dit -ondanks alle mogelijke revalidatie- niet meer toe. Ik sta dan ook al even op de ziekenkas wegens medische overmacht.” De werkgever van Bart is hem nochtans goedgezind. “Over mijn werkgever geen kwaad woord, maar als er geen aangepast of ander werk is, dan zit het er gewoon niet in.”

Het kastje en de muur

Bart zelf nam ondertussen de nodige initiatieven om te solliciteren. “Ik heb altijd graag en hard gewerkt. Ik ben niet gemaakt om thuis te zitten en ik wil mijn rekeningen kunnen betalen,” zegt Bart. “Maar ondertussen ben ik de 50 jaar gepasseerd. Heel wat werkgevers lopen tegen die leeftijd aan. En mijn knieprothese … dat helpt ook niet.” Bart vraagt zich dan ook af wie hem kan helpen. “Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Op maat werken is er niet bij. Zo moet ik bijvoorbeeld solliciteren via de computer. Ik heb altijd in de tuinbouw gezeten, ik ben niet mee met die technologie. Waar sta je dan?” Bart liep al diverse instanties af. “VDAB, GTB, loopbaanbegeleiding … allemaal heb ik ze gedaan maar het levert niets op. Het voelt soms meer aan als bezigheidstherapie.” Bart lacht dan ook eens groen met het hele re-integratieverhaal. 

Het plan

Sinds 1 januari trad dat re-integratieplan van minister van Volksgezondheid Maggie De Block in voege. Doel is om de kosten voor de sociale zekerheid terug te dringen. Tussen 2005 en 2015 steeg het aantal werknemers en zelfstandigen, die langer dan een jaar out zijn wegens ziekte, immers met 64%. Jaarlijks komen er 200.000 nieuwe mensen bij, die langer dan 2 maanden ziek zijn. De kost voor de sociale zekerheid: 5 miljard euro. Met het re-integratieplan is het de bedoeling om langdurig zieken -lees: langer dan 2 maanden ziek- sneller terug aan de slag te krijgen. Tot recent nog zonder sancties maar daar kwam vorige week al verandering in. Zieken die te weinig inspanningen leveren, verliezen een maand lang 5 tot 10% van hun ziekte-uitkering. Bedrijven die de re-integratie onmogelijk maken, kunnen een boete van 800 euro per zieke werknemer krijgen. Dit alles zou 100 miljoen euro aan besparingen in de ziekteverzekering moeten opleveren. “Wil ik gerust eens met Maggie op stap gaan. Dat ze mij al die jobs om mij te re-integreren maar eens toont,” lacht Bart schamper. “Tot op heden -en ik ben er toch al enkele jaren mee bezig- is er nog steeds niemand die mij kan verder helpen. Plannen op papier ja, maar de realiteit …”
*Ook al is de naam Bart verzonnen omdat hij liever anoniem wil blijven, zijn problemen zijn dat allerminst.