|
|
|
|
|
Er is een algemene systeemfout opgetreden. |
|
| |
ACV Limburg > Actualiteit > Nieuwsarchief ACV-Limburg > 2009_2010 > Detail > Budgettips voor de overheid |
|
| |
3.2.2010 Budgettips voor de overheid
|
| |
Nationaal secretaris en gastspreker Ann Van Laer schudde de aanwezigen op de nieuwjaarsontmoeting van ACV-Limburg vorige week woensdag wakker met enkele frappante cijfers. Dat 2009 economisch gezien een niet al te fraai jaar was, wist iedereen al wel. Dat België echter af te rekenen had met 9.409 faillissementen sprak toch tot de verbeelding. In onze eigen provincie gingen 582 bedrijven op de fles en vielen er 3.255 ontslagen. Rekening houdend dat heel wat afdankingen in kleine(re) bedrijven deze statistieken niet eens halen. Door de golf van ontslagen in de industrie, was de werkloosheid het meeste voelbaar bij het mannelijk deel van de bevolking. Voor het eerst waren er eind december 2009 in onze provincie dan ook meer mannelijke (16.991) dan vrouwelijke (16.262) werklozen. Hoewel de crisis op dit ogenblik min of meer bezworen lijkt, waarschuwde Van Laer voor een mogelijke tweede golf van ontslagen in 2010.
Maat voor niets
Dit zette ACV-Limburg aan het denken. Ondanks de talloze plannen die er met behulp van overheidsgelden worden afgesloten om werklozen -met de allochtonen op kop- aan de slag te helpen, zijn de cijfers bedroevend. Diversiteitplannen en IBO zijn volgens ACV-Limburg goede instrumenten mits goed gebruik. “Een aantal plannen zijn echter een maat voor niets,” zegt ACV-voorzitter Mathieu Verjans. “En dit terwijl de Vlaamse en de Federale regering het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.” Volgens ACV-Limburg is het dan ook hoog tijd dat er efficiënter met de huidige middelen wordt omgesprongen en dat belastinggeld correct wordt ingezet. Op een persontmoeting voorafgaand aan de receptie gaf het ACV dan ook een aantal budgettips, onder meer aan minister van Werk Philippe Muyters.
Hallucinante prijzen op onze kosten
Al sinds 1999 worden er diversiteitplannen opgesteld. Bedrijven ontvangen een financiële impuls tot maximaal 10.000 euro voor een dergelijk plan dat onder meer de bedoeling heeft de aanwerving en de instroom van allochtonen, 50plussers en arbeidsgehandicapten in goede banen te leiden. “Tot op vandaag werd er nog geen enkele kwalitatieve evaluatie gemaakt van deze diversiteitplannen. Desondanks blijft de overheid erin investeren,” zegt Mathieu. “Wordt het dan niet tijd dat minister Muyters, onder wiens bevoegdheid deze diversiteitplannen vallen, eens de evaluatie maakt. Zodat de verhouding input-geld en output-werk eens getoetst kan worden?” Daarnaast ziet ACV-Limburg dat consultants, die door bedrijven ingeschakeld worden bij de uitvoering van hun diversiteitplannen, kunnen vragen wat ze willen. “Momenteel zien wij prijzen van 1.000 euro per dagdeel -een voor- of een namiddag dus- verschijnen. Dit is hallucinant. Misschien moet minister Muyters eens nadenken om te werken met maximumbedragen, zoals dat ook in andere (Europese) subsidiedossiers gebeurt om zo misbruiken te voorkomen,” aldus Mathieu.
Kat
Tot slot moeten volgens ACV-Limburg de diversiteitplannen en de centen die er mee gemoeid zijn, ingezet worden waarvoor ze bedoeld zijn. “Wanneer een interim-kantoor komt aanzetten met een clusterdiversiteitplan ter waarde van 18.000 euro om twee nieuwe werknemers uit de kansengroepen aan te werven en in te schakelen in één van de vijf filialen in onze regio, begin je je toch vragen te stellen. Het geld zou hoofdzakelijk gaan naar een tweedaagse voor het personeel en eentje voor de leidinggevenden -18 mensen in totaal- om hen te leren omgaan met diversiteit. Dit is niet meer au sérieux,” aldus Mathieu. De overheid moet volgens ACV-Limburg een kat dan ook maar een kat noemen. “Als de overheid steun wil geven aan bedrijven, dan moet ze dat ook zo benoemen. Maar niet de kansengroepen als lapmiddel gebruiken omdat het op papier mooi staat dat er middelen voor deze mensen zijn uitgetrokken. De cijfers liegen er overigens niet om. Alle diversiteitplannen ten spijt, de arbeidskansen van de kansengroepen werden er niet echt groter op.”
Misbruik van stempelgeld door werkgevers
Ook het systeem van de Individuele Beroepsopleidingen in de Onderneming (IBO) vraagt een grondige evaluatie. IBO’s laten werkgevers toe om een werkzoekende gedurende 4 tot maximaal 26 weken binnen het bedrijf op te leiden. De werkgevers betalen ter compensatie geen loon en geen RSZ, enkel een kleine vergoeding. Tijdens de opleiding behoudt de IBO’er het statuut van werkzoekende en blijft dan ook zijn werkloosheids-, wachtuitkering of leefloon ontvangen. In de praktijk blijken heel wat werkgevers misbruik te maken van deze opleidingsmaatregel. Ze zien er in de eerste plaats vooral een goedkope werkkracht in. De ene keer is de opleiding ver zoek en wordt de werkzoekende meteen ingeschakeld alsof hij er al jaar en dag werkt. De andere keer moet de werkzoekende opgeleid worden voor zaken die hem al lang eigen zijn. Het merendeel van de tijd willen werkgevers echter de klassieke proefperiode vervangen zien door een IBO. Zo blijkt een schrijnwerker een IBO van 26 weken aan te vragen om een afgestudeerde TSO-houttechnieken én al 6 weken interim-kracht in het betreffende bedrijf, op te leiden tot schrijnwerker-monteur.
Nog straffer
Het kan zelfs nog straffer. Een garage vraagt eveneens een IBO van 26 weken aan om het vak van automecanicien te leren. De jongeman in kwestie had er wel al drie jaar een leercontract automecanicien opzitten en had al 6 weken via interim als automechanieker in de betreffende garage gewerkt. “Als in dergelijke gevallen IBO’s nuttig en nodig gevonden worden, dan moet de overheid maar beslissen om elke startende werknemer te subsidiëren. Werkgevers en politici beweren graag dat werklozen misbruik maken van de sociale zekerheid, dat ze strenger gecontroleerd en gesanctioneerd moeten worden. Wij stellen voor dat zij eerst voor eigen deur vegen. Daar zullen ze aan werk geen gebrek hebben,” besluit Mathieu.
| |
| | |
|
|
|
|
|
|
|